fbpx

Mission Impossible?

solar panels and wind turbine

Het beleid om ons te behoeden voor toekomstige ellende komt vaak moeizaam tot stand. Het gevoel van urgentie komt op en ebt weer weg. Zo ook in de vraagstukken rondom duurzaamheid.

In 1972 heeft het rapport van “de club van Rome” voor het eerst loepzuiver duidelijk gemaakt dat er grenzen zijn aan de groei. Aan de groei van de wereldbevolking en aan het gebruik van onze natuurlijke hulpbronnen.

In 1990 hebben de Verenigde Naties het verband gelegd tussen de geconstateerde opwarming van de aarde en de uitstoot van CO2 door menselijke activiteiten. Resultaat was het verdrag van Rio de Janeiro in 1992 waarin de eerste afspraken zijn gemaakt om klimaatverandering tegen te gaan.

In 2015 is vastgelegd in het akkoord van Parijs, inmiddels door 197 landen ondertekend, dat we de opwarming van de aarde willen beperken. Bij voorkeur tot 1,5° Celsius, maar in ieder geval tot niet meer dan 2° Celsius. Dat waarmaken zal een enorme opgave worden.

Het gevoel van urgentie lijkt met de totstandkoming van het klimaatakkoord afgelopen jaar langzaam tot Nederland door te dringen. Ook het college van Venray onderschrijft terecht de duurzaamheidsdoelstellingen in haar collegeprogramma volmondig.

Komende jaren gaat het erom spannen, er is ontzettend veel te doen. We moeten met de nodige voortvarendheid aan de slag. Tegelijk is zorgvuldigheid geboden. We willen Venray niet opzadelen met de gevolgen van overhaast en ondoordacht handelen.

Met het Kader voor Opwekking van Duurzame Energie heeft het college, wat VVD Venray betreft, daarin een goede balans gevonden. Complimenten. En nú: aan de slag!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email